« افسوس »

باد می رقصد به اندوه
چتر ما از اشک های آسمان خیس
در خزان سرو های بید مانند
زیر مهتابیِ کم نور شبی سرد
گیسوان شب رخ مهتاب می برد
باد پاییزی دوباره
برگ ها را زرد می کرد
همچو نیلوفر صمیمی
نرگس جادوی چشمش
دام دل آزاد نگذاشت
آن لب شیرین همینک
کام ما را تلخ می داشت
تا سرشک سرخ حزن انگیز خورشید
زلف مه برد و لبان باده بشکست
من به روی نیمکت غرق در افسوس
زیر چتری آفتابی
زندگی بارِ سفر بست

علی هاشمی فرا

واژه باران...